Bütün kaygılar kötü değildir.

Bazı kaygılarımız yaşamı güzelleştirir.

Kaygılı çocuklar sanki sürekli alarma geçmiş gibidir. Beyinleri ve bedenleri, çoğu zaman ortada gerçek bir tehlike yokken bile, varmış gibi tepki verir. Mesela bir sınav, öğretmenle konuşmak ya da verilen ödevi yapmak… Bunlar aslında üzerimize atlamaya hazır kaplanlar değildir. Ama kaygılı bir çocuk için, beynin hassas alarm sistemi tıpkı kaplan tehlikesi varmış gibi çalar. Beyin böyle “yüksek alarm”dayken küçücük bir zorluk bile kocaman bir tehdit gibi hissedilir. Ve tıpkı gerçek tehlikelerde olduğu gibi beden üç şekilde tepki verir: savaşmak, kaçmak ya da donup kalmak. Çünkü kaygılı bir beyin için o anki küçük sorun, aslında dev bir kaplan kadar büyük görünür.