Kenar Notları
Bazı Mevsimler Neden Daha Çok Okutur?
Buket Konur | Yayın Yönetmeni
Yazın kitaplar benimle daha çok geziyor. Çantaya giriyorlar, tatile geliyorlar, bir kafede masanın kenarında bekliyorlar. Bazen okunuyorlar, bazen tüm gün benimle dolaşıp tek sayfaları bile açılmıyor.
Havalar soğumaya başlayınca ilişkimiz biraz değişiyor.
Kitap artık benimle dışarı çıkacak şeylerden biri olmaktan çok, eve dönmek için küçük bir sebebe dönüşüyor.
Bunu her yıl havanın ilk serinlediği günlerde fark ediyorum. Akşam biraz daha erken kararıyor, pencereyi açık bırakınca bir süre sonra kapatma ihtiyacı hissediliyor, evin ışıkları daha erken yanıyor. Henüz tam kış değil ama yazın bittiğini anlamak için takvime bakmaya da gerek kalmıyor.
Ve benim gözüm yeniden kitaplığıma kaymaya başlıyor.
Yayınevinde kitapların mevsimi yok elbette. Temmuz sıcağında bir polisiye okuyabiliyorum, kışın ortasında yaz tatilinde geçen bir dosyanın içinde bulabiliyorum kendimi. İş için okurken dışarıdaki havanın ne olduğunun çoğu zaman pek önemi kalmıyor.
Ama kendi elimle raftan seçtiğim kitaplarda mevsimlerin biraz sözünün geçtiğini fark ediyorum.
Yazın kalınlığına bakıp “Bunu sonra okurum,” dediğim bir roman, hava soğuyunca nedense daha mümkün görünüyor. Aylardır rafta bekleyen bir kitap yeniden aklıma geliyor. Birkaç sayfa okuyup bıraktığım bir başkasına dönmek istiyorum.
Belki de kışın daha çok okumuyoruz. Sadece bir yerde daha uzun süre kalmaya razı oluyoruz.
Yazın, akşamın devamında hep başka bir ihtimal var. Dışarı çıkılabilir, biraz daha yürünebilir, bir yere uğranabilir. Gün uzadıkça insanın dikkati de sanki dışarıya doğru uzuyor. Kışın ise eve dönmek başlı başına bir plan olabiliyor.
Bunun o çok tanıdık battaniye, içecek ve kitap fotoğrafından biraz daha fazlası olduğunu düşünüyorum. Gerçi üçünün bir arada olmasına da hiçbir itirazım yok.
Ama beni asıl çeken şey sessizlik galiba.
Bir kitabın başında uzun süre kalabilmek için yalnızca boş zamana değil, biraz zihinsel boşluğa da ihtiyacım var. Yazın günlerin hareketi bazen bunu sağlamıyor. Kışınsa dışarıdaki hayat biraz yavaşladığında içeride bir şeylere daha uzun bakmak kolaylaşıyor.
Belki bu yüzden bazı kitapları belirli mevsimlerle hatırlıyoruz.
Hikâyenin kendisiyle hiçbir ilgisi olmadığı hâlde bir roman bana hep yağmurlu bir akşamı hatırlatabiliyor. Bir başkasını; okuduğum odanın ışığıyla, elimde tuttuğum kupayla, pencerenin dışındaki havayla hatırlıyorum. Kitabın anlattıklarıyla onu okuduğum hayat birbirine karışıyor.
Sanırım okumamın sevdiğim taraflarından biri de bu.
Bir kitabı yalnızca bitirmiyoruz. Bazen fark etmeden onu hayatımızın belli bir zamanına yerleştiriyoruz.
O yüzden bu kış kendime bir okuma listesi hazırlamak gibi büyük bir niyetim yok. Kaç kitap okuyacağımı da hesaplamıyorum. Zaten günlerimin önemli bir kısmı kitaplarla geçiyor; bir de kendi okumalarımı yapılacaklar listesine çevirmek istemiyorum.
Masanın üzerinde birkaç kitap bekliyor.
Hangisinden başlayacağımı henüz bilmiyorum.
Bir akşam hava biraz erken kararacak, eve biraz erken döneceğim ve içlerinden birini açacağım.
Kış benim için galiba biraz da böyle başlıyor.